Autori: Fatmir Terziu
Intervistë me Rezarta Krasniqi, drejtore e shkollës “Kosova” - Tiranë, Shqipëri

Ju ishit në ndihmë të një trajnimi profesional me mësues të shkollave të arsimit plotësues shqip në Londër. A mund të na thoni cilat probleme u trajtuan në këtë seminar?
Që në fillim dua të falënderoj drejtorin e “Ardhmëria”, z. Lutfi Vatën, dhe Ambasadën shqiptare me Ambasadorin e saj, zotin Mazi, për këtë mundësi që krijuan të realizohej seminari në bashkëpunim edhe me Ministrinë e Arsimit.
Unë diktova sipas kërkesave dhe bisedave me mësues të ndryshëm se tekstet janë një diskutim i realizueshëm. Transporti ndoshta duhet menduar më mirë dhe kushtet teknike mbetet një diskutim. Duhet menduar mirë edhe puna për njësimin e teksteve mes Kosovës dhe Shqipërisë, në lidhje me diasporën. Besoj që kjo është një ‘po’ e dhënë mes ministrave dhe tashmë pret dritën jeshile që të realizohet.

Çfarë do t’u sugjeronit mësuesve në lidhje me programet dhe metodat?
Unë citova ‘vargun pesërrokësh’ si një element në metodikën bashkëkohore, por metodat janë shumë dhe duhet të përdoret sistemi metodik ERR, që do të thotë: Evokim, Realizim, Reflektim. Të tjerë struktura dhe metoda janë edhe Cllaster apo Diagrami i vendit.

A duhet ditari për mësuesin e shkollës plotësuese të arsimit shqip? Kush duhet t’a kontrollojë atë?
Patjetër që duhet. Atë e kontrollon specialisti apo drejtuesi i shkollës. Në rastet e mësimit në Londër, natyrshëm kuptova se ka një ecuri dhe kërkesë të mirë në këtë drejtim.

Si duhet konsideruar ruajtja dhe kultivimi i identitetit kombëtar?
Është e drejtë themelore njerëzore ruajtja dhe kultivimi i identitetit kombëtar. Shenja e parë dhe më e rëndësishme e këtij identiteti është gjuha amtare. Mësimi i gjuhës amtare në shkollë nënkupton edhe mësimin për kulturën e origjinës dhe përbëësit e saj.
Në kushtet e jetës jashtë Atdheut ruajtja dhe zhvillimi i identitetit kombëtar vështirësohet dhe kjo manifestohet shumë më tepër te brezat e rinj, posaçërisht te fëmijët e lindur atje. Prandaj, institucioni më i përshtatshëm, ku mësohen e zhvillohen kompetencat gjuhësore e kulturore me përkujdesje profesionale, është shkolla. Dhe kjo shkollë tashmë njihet me emërtimin Shkolla Shqipe e Mësimit Plotësues në diasporë.

Ç’mund të na thoni për kurrikulën e shkollës shqipe të Mësimit Plotësues në diasporë?
Kurrikula e shkollës shqipe të Mësimit Plotësues në diasporë në radhë të parë i dedikohet fëmijëvë dhe të rinjve (nxënësve) shqiptarë të cilët jetojnë Atdheut. Ky dokument është pjesë e synimit të përhershëm për vetëdijesimin e vazhduenshëm të brezave të rinj për gjuhën dhe kulturën e origjinës, si përparësi dhe veçanti e identitetit të tyre personal e kolektiv kombëtar, nëjërën anë, dhe si mbështetje e bazë e mirë për integrimin e tyre në Atdhe dhe integrim më të lehtë e më të natyrshëm në shoqërinë e tij.

Si është konceptuar kjo kurrikul?
Kjo kurrikul është konceptuar si tërësi kompleske dhe integrale e përbërë nga një grup lëndësh, që së bashku ofrojnë njohuri të mjaftueshme për thesarin gjuhësor, artistik, kulturor, historik e natyror kombëtar.
Kjo kurrikul, me qëllimet, objektivat, përmbqjtjet tematike dhe metodologjinë bashkëkohorendërvepruese, është e hapur dhe e përshtatshme edhe për nxënësit e tjerë jo shqiptarë që shprehin interes për ta mësuar gjuhën dhe kulturën shqiptare. Po ashtu kjo kurrikul, si për nxenesit shqiptarë ashtu edhe për ata që dëshirojnë ta mësojnë gjuhën shqipe, është një mbëshjtetje e mirë për sistemin e GCSE që ju tashmë po e vini në rrugë të mbarë me ndihmën e zotit Mazi dhe kryetarit të Forumit të shoqatave, Lutfi Vata.

Si e mendoni realizimin e GCSE si mbështetje për integrim në shoqërinë vendore?
Realiteti socio-psikologjik dhe kulturor i fëmijëve dhe të rinjve shqiptare në diasporë kerkon mbështetjen e tyre për integrim në shoqërinë vendore, ku dija e kompetenca për gjuhën dhe kulturën e origjinës, dygjuhësia, shumëgjuhësia e multikultura konsiderohen përparësi e zhvillimit personal e kolektiv në të gjitha fushat. Këtë rol e ndihmon edhe GCSE. Kjo me qëllimet, objektivat, përmbqjtjet tematike dhe metodologjinë bashkëkohorendërvepruese, është e hapur dhe e përshtatshme edhe për nxënësit tjerë jo shqiptarë që shprehin interes për ta mësuar gjuhën dhe kulturën shqiptare. Po ashtu kjo, si për nxenesit shqiptarë ashtu edhe për ata që dëshirojnë ta mësojnë gjuhën shqipe, përbën një mësim shtesë krahas mësimit të rregullt dhe është një mbëshjtetje e mirë në formimin sa me të plotë të personalitetit, estetike, morale dhe sociale, duke nxitur njëkohësisht komunikimkin dhe sociale, duke nxitur një kohësisht komunikimin dhe bashkëpunimin në mes të kulturave të ndryshme.